مامنی به نام حرم

زینب موسی: فرقی نمی کند که این حرم مشهد باشد یا کربلا . مدینه باشد یا مکه ، شاهچراغ باشد یا بی بی شهربانو و یا حتی نمازخانه دور افتاده ای در بین راه.

حرمت پروردگار رحمانی که انسان را به انسانیت آفرید و آنقدر در این آفرینش زبر دست بود که ملائکه را به سجده وا داشت. بی خود نیست که هر گاه وارد حرم می شوی دلت آرام می گیرد. فرقی نمی کند که این حرم مشهد باشد یا کربلا . مدینه باشد یا مکه ، شاهچراغ باشد یا بی بی شهربانو و یا حتی نمازخانه دور افتاده ای در بین راه.

فرقی نمی کند که چراغ این حرم لوستر های چلچراغ باشد یا فانوسی نیم سوز. فرشش قالی های ابریشمی اهدایی شیخ نشین های خلیج باشد یا گلیمی پوسیده و نخ نما. دیوار هایش سنگ مرمر باشد یا خشت های رنگ و رو رفته… مهم ذکر رحمانیت پروردگار است که در ذره ذره ی آن رسوخ کرده است.

و چه نیرویی دارد این ذکر. این ذکر رحمانی که وجود آدمی را زیر و رو می کند، نور را در وجودش به تلألو می خواند و چشمانش را سر شار از اشک رحمت می کند .اشکی که اگر بریزد کیمیاست. سنگ دل را آب می کند و قیمتش را از طلا بالاتر می برد.

و خوش به حال آنکه پا به حرم بگذارد و حرمت انسانیتش را باز یابد.

انتهای پیام/.

مطالب مرتبط